معلم گفت: « هر چه می دانی بنویس »
و پسرك گچ را در دست فشرد.

معلم گفت:
_ املائ آن را نمی دانی؟
و معلم عصبانی بود.
سیاه آسان بود
و پسرك چشمانش را به سطل قرمز رنگ كلاس دوخته بود.
معلم سر او داد كشید
و پسرك نگاهش را به دهان قرمز رنگ معلم دوخت
و باز جوابی نداد.

معلم به تخته كوبید
و پسرك نگاه خود را به سمت انگشتان مشت شده معلم چرخاند
و سكوت كرد.
معلم بار دیگر فریاد زد:
_ بنویس!
گفتم هر چه می دانی بنویس!

و پسرك شروع به نوشتن كرد:
_ كلاغها سیاهند ،

 پیراهن مادرم همیشه سیاه است،

جلد دفترچه خاطراتم سیاه رنگ است.

 كیف پدر سیاه بود،

قاب عكس پدر یك نوار سیاه دارد.

 مادرم همیشه می گوید :

پدرت وقتی مرد موهایش هنوز سیاه بود.
چشمهای من سیاه است و شب سیاهتر.

یكی از ناخن های مادر بزرگ سیاه شده است
و قفل در خانمان سیاه است.
بعد اندكی ایستاد
رو به تخته سیاه و پشت به كلاس
و سكوت آنقدر سیاه بود كه پسرك
دوباره گچ را به دست گرفت و نوشت:
_ تخته مدرسه هم سیاه است

و خود نویس من با جوهر سیاه می نویسد.
گچ را كنار تخته سیاه گذاشت و بر گشت.
معلم هنوز سرگرم خواندن كلمات بود.
و پسرك نگاه خود را به بند كفشهای سیاه رنگ خود دوخته بود.

معلم گفت:
_ بنشین.
پسرك به سمت نیمكت خود رفت و آرام نشست

معلم كلمات درس جدید را روی تخته می نوشت

و تمام شاگردان با مداد سیاه

در دفتر چه مشقشان رو نویسی می كردند.

اما پسرك مداد قرمزی برداشت

و از آن روز مشق هایش را با مداد قرمز نوشت

معلم دیگر هیچگاه او را به نوشتن كلمه سیاه مجبور نكرد
و هرگز از مشق نوشتنش با مداد قرمزایراد نگرفت

و پسرك می دانست

كه قلب معلم هرگز سیاه نیست!